Τρίτη, 17 Ιουνίου 2014

ΚΑΠΩΣ ΕΤΣΙ,ΕΓΙΝΕ Η ΑΡΧΗ!




Δεν θυμάμαι ποιος ακριβώς το είπε : «Οι μισοί ΄Ελληνες γράφουν κι’οι άλλοι μισοί τραγουδάνε.» Αλήθεια είναι! Και προσωπικά,το βρίσκω πολύ φυσιολογικό.Είμαστε ένας λαός πλούσιος σε αντιφατικά συναισθήματα,ρωμαντισμό και καλλιτεχνικές ανησυχίες.Ακόμα κι’αυτοί που έχουν αλωθεί απ’την εποχή της υψηλής τεχνολογίας που ζούμε,κρύβουν στο βάθος ένα δεύτερο εαυτό που θάθελε πολύ να διακριθεί ,όχι
χάρη στις επιδόσεις του στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές αλλά χάρη στην όποια καλλιτεχνική του έκφραση.Αυτό είναι-η ανάγκη της έκφρασης.
Όταν μπήκα στο χώρο της δισκογραφίας κι’άρχισε να γίνεται γνωστό τ’όνομά μου,
ήξερα πάντα εκ των προτέρων,μπαίνοντας σε μια συντροφιά ,τη στιχομυθία που θ’ακολουθούσε.
-Α! Είστε στιχουργός; Κι’εγώ γράφω!!
-Α! Γράφετε στίχους;Εγώ τραγουδάω ,ξέρετε…
Η ανάγκη της έκφρασης που λέγαμε.Κάπως έτσι λοιπόν,ξεκίνησα κι’εγώ.Εκεί γύρω στα δεκατρία,από ανάγκη να εκφράσω τον έρωτά μου ,στο πρώτο αγόρι που ερωτεύτηκα.Εκείνη η πρώτη μου προσπάθεια,είχε άσχημο τέλος.Ο πατέρας μου,από δική μου απροσεξία,ανακάλυψε τους φλογερούς μου στίχους,εγώ έφαγα ένα ηχηρό χαστούκι συνοδευόμενο από τα απαραίτητα κοσμητικά και οι στίχοι μου κατέληξαν κομματιασμένοι στο καλάθι των αχρήστων,πριν προλάβουν να φτάσουν στον παραλήπτη τους.

Τα χρόνια πέρασαν,μεγάλωσα παντρεύτηκα.Απόκτησα το γιο μου κι’άρχισα να βγάζω πάνω του όλα τα συναισθηματικά μου απωθημένα,που τα μετέφραζα σε νανουρίσματα.Όταν ήρθε στον κόσμο και το δεύτερο παιδί μου,η κόρη μου,αποφάσισα ότι αρκετά κράτησε η σιωπή μου κι’ότι ήταν καιρός ν’αρχίσω να «εκφράζομαι» ξανά,βγάζοντας τα σώψυχά μου στη φόρα.
΄Αρχισα λοιπόν να γράφω στίχους.΄Εδωσα μερικούς σ’ ένα σπουδαίο λαϊκό συνθέτη
εκείνης της εποχής.Ενθουσιάστηκε. Τους μελοποίησε και τους έδωσε να τους τραγουδήσει η Θάλεια,μια επίσης σπουδαία Θεσσαλονικιά τραγουδίστρια.Τα τέσσερα πρώτα μου τραγούδια.Η αρχή είχε γίνει.Υπήρξα τυχερή και πρέπει να το παραδεχτώ.
Οι πόρτες άνοιξαν εύκολα. Με πίστεψαν οι σωστοί άνθρωποι.Συνθέτες,τραγουδιστές,παραγωγοί.
Τους ευχαριστώ και τους ευγνωμονώ όλους.Όπως τιμώ κι΄ευγνωμονώ τον κόσμο που αγάπησε τα τραγούδια μου ,τα τραγούδησε και τα τραγουδάει ακόμα.Η πορεία μου κράτησε κοντά σαράντα χρόνια.Στο τέρμα αυτής της πορείας,μετρώ γύρω στα
800 δισκογραφημένα τραγούδια.Κάποια απ’αυτά θα βρείτε σ’αυτή την πολύτιμη σελίδα που δημιούργησε και «βάφτισε», η αγαπημένη φίλη Νάσια Δεληγιάννη!.Δεν χωράνε όλα!! Είναι τα τραγούδια που «κέντησαν» τη ψυχή και τη ζωή μου. Τα τραγούδια μου!!
Σας τα χαρίζω ,με την αγάπη μου.Κι’ ευχαριστώ για τη δική σας!
Σ.τ.
ΟΙ ΣΥΝΘΈΤΕΣ ΠΟΥ ΕΝΤΥΣΑΝ  ΤΟΥΣ ΣΤΙΧΟΥΣ ΜΟΥ
                    ΜΕ ΤΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΤΟΥΣ


ΓΙΏΡΓΟΣ ΜΑΝΙΣΑΛΗΣ
ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΡΙΩΛΑΣ
ΝΑΚΗΣ    ΠΕΤΡΙΔΗΣ
ΣΤΑΥΡΟΣ ΖΩΡΑΣ
ΓΙΩΡΓΟΣ   ΧΑΤΖΗΝΑΣΙΟΣ
ΤΖΙΚ  ΝΑΚΑΣΙΑΝ
ΖΑΚ ΙΑΚΩΒΙΔΗΣ
ΚΩΣΤΑΣ ΧΑΤΖΗΣ
ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ
ΜΙΧΑΛΗΣ ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ
ΓΙΑΝΝΗΣ ΨΙΜΟΠΟΥΛΟΣ
ΚΩΣΤΑΣ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ
ΠΑΣΧΑΛΗΣ ΑΡΒΑΝΙΤΙΔΗΣ
ΛΕΟ ΛΕΑΝΔΡΟΣ (ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ)
ΝΙΚΟΣ ΙΓΝΑΤΙΑΔΗΣ
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΛΙΟΣ
ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΠΙΤΣΙΛΑΔΗΣ
ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΝΙΚΑΣ
ΣΤΕΛΙΟΣ ΣΩΤΗΡΙΟΥ
ΓΙΩΡΓΟΣ ΝΙΑΡΧΟΣ
ΝΙΚΟΣ ΔΑΝΙΚΑΣ
ΝΙΚΟΣ ΒΕΝΤΟΥΡΑΤΟΣ
ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΣΠΑΝΑΚΑΚΗΣ
ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΥΣΟΥΛΑΣ

ΟΙ ΕΡΜΗΝΕΥΤΕΣ

ΘΑΛΕΙΑ
ΜΑΡΙΝΕΛΛΑ
ΠΑΣΧΑΛΗΣ ΑΡΒΑΝΙΤΙΔΗΣ
ΒΙΚΥ ΛΕΑΝΔΡΟΥ
ΜΠΕΣΣΥ ΑΡΓΥΡΑΚΗ
ΑΛΕΚΑ ΚΑΝΕΛΛΙΔΟΥ
ΛΑΚΗΣ ΤΖΟΡΝΤΑΝΕΛΛΙ
ΤΕΡΗΣ ΧΡΥΣΟΣ
ΧΡΙΣΤΙΑΝΑ
ΔΗΜΗΤΡΑ ΓΑΛΑΝΗ
ΤΖΕΝΗ ΒΑΝΟΥ
ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΚΟΚΚΟΤΑΣ
ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΥ
ΝΙΚΟΣ ΞΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ
ΜΑΚΗΣ ΔΕΛΑΠΟΡΤΑΣ
ΚΛΕΙΩ ΔΕΝΑΡΔΟΥ
ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΟΓΙΑΤΖΗΣ
ΓΙΑΝΝΗΣ ΝΤΟΥΝΙΑΣ
ΣΤΑΥΡΟΣ ΖΩΡΑΣ
ΜΑΚΗΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΠΟΥΛΟΣ
ΓΙΑΝΝΗΣ ΓΑΡΔΕΛΛΗΣ
ΧΡΙΣΤΙΝΑ
ΜΑΡΙΝΑ
ΕΙΡΗΝΗ ΡΑΙΚΟΥ
ΙΖΑΜΠΕΛ
ΔΑΚΗΣ
ΜΑΙΡΗ ΑΛΕΞΟΠΟΥΛΟΥ
ΜΑΡΙΑ ΑΛΙΦΕΡΗ
ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΡΙΝΟΣ
ΚΑΤΙΑΝΑ ΜΠΑΛΑΝΙΚΑ
ΤΟΝΥ ΚΑΙ ΒΑΝΑ ΠΙΝΕΛΙ
CHARMS
BLUE BIRDS
ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΠΕΡΡΑΚΗΣ
ΝΙΚΟΣ ΒΕΝΤΟΥΡΑΤΟΣ
ΜΑΡΙΕΤΤΑ
ΒΑΝΑ ΔΡΟΣΟΥ
ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΡΟΚΑ
ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΡΩΝΑΚΗΣ
ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΟΛΕΣΗΣ

Και οι μικροί τότε
ΜΑΝΟΣ και
ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΚΑΙ ΣΑΚΗΣ
Σε 3  LP με παιδικά τραγούδια

ΟΙ ΠΑΡΑΓΩΓΟΙ



+ ΣΠΥΡΟΣ ΡΑΛΛΗΣ
+ ΤΑΚΗΣ ΑΘΗΝΑΙΟΣ
+  ΝΑΚΗΣ ΠΕΤΡΙΔΗΣ



ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΠΑΠΑΘΕΟΔΩΡΟΥ
ΚΩΣΤΑΣ ΦΑΣΟΛΑΣ
ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ
ΜΑΚΗΣ ΔΕΛΑΠΟΡΤΑΣ
ΛΕΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ
ΠΕΤΡΟΣ ΚΩΤΣΟΠΟΥΛΟΣ



Με απεριόριστο σεβασμό στη μνήμη τους:
+ΝΙΚΟΣ ΑΝΤΥΠΑΣ  -Γεν.Διευθυντής της POLYGRAM
+Το ζεύγος ΓΚΕΣΑΡ ΜΑΡΤΕΝ της MUSIC BOX
 
Σέβη Τηλιακού

Τετάρτη, 19 Φεβρουαρίου 2014


Όταν η μικρή μου αδελφή…

Μια αληθινή ιστορία
Σέβη Τηλιακού
Καλλιέπεια, 2007
Ένα βιβλίο κατάθεση ψυχής από την κυρία Σέβη Τηλιακού, που με τόσο απλό και άμεσο τρόπο περιγράφει τα πιο σημαντικά γεγονότα της ζωής της. Θυμάται τα παιδικά της χρόνια, τη γέννηση και όλη την πορεία της αδελφής της που λάτρευε και που δυστυχώς την έχασε στην άνιση μάχη με τον καρκίνο. Ένα βιβλίο που σε αγγίζει στην καρδιά γιατί είναι τόσο αληθινό, τόσο συναισθηματικό με σεμνότητα και αγάπη, δίνοντας όμως το μήνυμα ότι η ζωή συνεχίζεται, οι χαρές και οι λύπες είναι εδώ δίπλα μας, μας αγγίζουν, αλλά είναι στο χέρι μας να μπορέσουμε να τις προσπεράσουμε και να κρατήσουμε μόνο τις ωραίες αναμνήσεις από αυτούς που αγαπήσαμε και δεν είναι πια κοντά μας. Άλλωστε ό,τι αγαπάς δεν πεθαίνει αληθινά ποτέ, το κουβαλάμε πάντα μέσα μας!
Η ζωή για τον καθένα μας είναι οι πολύ προσωπικές μνήμες, το πως κάθε στιγμή έχει “σφραγίσει” την πορεία του…
Ξεκινώντας από το νησί της Ρόδου, αρχίζουν να ξετυλίγονται στο μυαλό περάσματα εικόνων από αναμνήσεις που περιγράφουν μια ολόκληρη εποχή. Ο καλλιτέχνης πατέρας, η ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου, ο βασιλιάς, η μεταπολίτευση, ο έρωτας… Κάθε τι που μπορεί να περιγράψεις απλά, αυθόρμητα, στέκοντας στις παιδικές, αλλά και στις μετέπειτα, μνήμες.
Η αδερφή μου ήταν πάντα μαζί. Σε κάθε μου βήμα και στιγμή, άλλοτε λίγο πιο μακριά, άλλοτε πιο κοντά. Αλλά πάντα μαζί. Κι εγώ μαζί της. Εγώ πρώτη, αυτή τελευταία και βάλαμε στη μέση τα δυο αγόρια. Οι τέσσερις μας κρατήσαμε τον κύκλο του χορού της ζωής μας κλειστό και”καλογραμμένο” κι έτσι πορευτήκαμε μέχρι την αποφράδα μέρα που ο κύκλος έσπασε. Η τελευταία έφυγε πρώτη. Δεν ήταν η σειρά της, αλλά σ’ αυτόν τον κόσμο σειρά δεν υπάρχει. Η μοίρα είναι που ορίζει και πράττει κατά τα κέφια της. Η μοίρα κι ο Θεός.

Τρίτη, 4 Ιουνίου 2013





ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΤΑ ΠΛΕΚΕΙΣ ΜΕ ΤΟ ΒΕΛΟΝΑΚΙ- ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΕΝΑΣΤΡΟΝ.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ADLIBITUM - ΣΤΗ ΝΕΑ ΣΜΥΡΝΗ!
ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2012

ΔΑΚΡΥΑ ΣΕ ΜΕΤΑΞΩΤΟ ΜΑΝΤΗΛΙ -ΣΕΒΗ ΤΗΛΙΑΚΟΥ 2013 ( ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΝΕΟ ΑΚΥΚΛΟΦΟΡΗΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΜΟΥ)




Πετούσαν τώρα πάνω απ’ τον Ατλαντικό!!Πάνω απ’τις γκρίζες μάζες των σύννεφων που έφταναν μέχρι την άκρη του ορίζοντα.Απ’ τα αραιά και που ανοίγματα,έβλεπε κάτω το γαλάζιο νερό με τις μακρυές,άσπρες  ρυτίδες που χάραζαν στην επιφάνειά του τ’ ασφρισμένα κύμματα.Πάνω απ’ τα σύννεφα,ο ήλιος,άπλωνε ανενόχλητος τη λαμπρή μεγαλειότητά του.Κοίταζε για ώρα,με το μέτωπο ακουμπισμένο στο τζάμι του παραθύρου,το χάος που απλωνόταν κάτω απ’τα πόδια του.΄Ενιωσε δέος.Μεγάλο ταξίδι!!Τρεις ώρες ακόμα για το Χήθροου,ήταν η τελεταία ενημέρωση από το πλήρωμα.Ο ήλιος,τον είχε ζαλίσει ελαφρά.΄Εγειρε το κεφάλι στην πλάτη του καθίσματος κι’ έκλεισε τα μάτια.Η συνοδός που περνούσε με το τρόλευ φορτωμένο ποτά και αναψυκτικά,ρωτούσε τη διπλανή του κυρία αν ήθελε να πιει κάτι.΄Ανοιξε τα μάτια και ζήτησε κι’ εκείνος μια παγωμένη μπύρα. ΄Αδειασε το ποτήρι,σχεδόν μονορρούφι.Ύστερα,έγειρε πάλι πίσω και ξανάκλεισε τα μάτια.Την είδε ολοζώντανη,
Με το γυμνό κορμί της να στάζει έρωτα και ηδονή μετά το πρώτο τους σμίξιμο.Κρατώντας την ακόμα στην αγκαλιά του,εκεί,πάνω στο στενό, φοιτητικό της κρεβάτι,με την τεράστια αφίσσα του κομαντάντε πάνω απ’ τα κεφάλια τους,ορκίστηκε,πως αυτή τη γυναίκα,δεν θα την άφηνε ποτέ να του φύγει.΄Ηταν η
Μοίρα του.Το αποφάσισε έτσι όπως την ένιωθε ζεστή,πάνω στο σώμα του,με το κεφάλι ακουμπισμένο στο ώμο του και τα μάτια κλειστά.Και ξαφνικά τα μάτια της άνοιξαν διάπλατα.Δεν ήταν πια οι ήρεμες λίμνες που πάνω τους ταξίδευαν τα όνειρά του.Είχαν γίνει δυο μαύρες ,σκοτεινές σπηλιές που μέσα τους είχε χαθεί χωρίς να μπορεί να βρει την έξοδο.Η φωνή της που έμοιαζε με χάδι τον μαστίγωνε τώρα,αλύπητα!!
-Δεν σε αντέχω άλλο!!!Κανέναν σας δεν αντέχω!!!!Θέλω να φύγω!!Πέντε χρόνια!Πέντε χρόνια,ζω σαν να είμαι φυλακισμένη.Ήμουν επαναστάτρια εγώ κι’ εσύ προσπάθησες να με κάνεις μια συνηθισμένη γυναίκα.Ε, δεν είμαι!!Θα πάρω το παιδί και θα πάω στους γονείς μου.Θέλω διαζύγιο!!!
Αχ!Λούπε!Λούπε!Πότε σε φυλάκισα αγαπημένη μου;Πότε σου αρνήθηκα την ελευθερία;Πότε σου στέρησα το δικαίωμα να είσαι ο εαυτός σου;Πες καλύτερα πως δεν μ’ αγαπάς.Πως δεν μ’ αγάπησες ποτέ αληθινά.
Πού πάω,αναρωτήθηκε.Σ’ένα τόπο ξένο,μια πατρίδα που δεν τη ξέρω.Σε άγνωστους
ανθρώπους που μέχρι πριν από λίγο καιρό,δεν ήξερα καν πως υπάρχουν.

Παρασκευή, 19 Απριλίου 2013

ΔΑΚΡΥΑ ΣΕ ΜΕΤΑΞΩΤΟ ΜΑΝΤΗΛΙ  - ΣΕΒΗ ΤΗΛΙΑΚΟΥ

Μια μικρή παράγραφος από το επόμενο βιβλίο μου.



΄Εχει μια υπέρτατη γλύκα η επιστροφή του ανθρώπου στα νιάτα του.Είναι ένα ταξίδι
που,μέσα απ’ την ωριμότητα και τη γνώση,το κάνεις ακολουθώντας αντίστροφα 
το ίχνος που άφησες για να φτάσεις εδώ που είσαι,αποφεύγοντας συνειδητά τις
κακοτοπιές που σε τραυμάτισαν,τις μέρες που σε πίκραναν, τα γεγονότα που σε δυσκόλεψαν,σε ταλαιπώρησαν.Παρακάμπτεις τις επικίνδυνες,κλειστές στροφές που παραλίγο θα σε πέταγαν έξω απ΄το δρόμο σου.Δεν θέλεις να τα θυμάσαι όλ’ αυτά.Μόνο τα γλυκά,θέλεις να θυμάσαι ,όμως δεν είναι πάντα στο χέρι σου.Είναι και τα πικρά κομμάτια της ζωής σου που θέλεις δεν θέλεις σε παραμονεύουν και σου βγαίνουν μπροστά,κάθε φορά που επιχειρείς να ταξιδέψεις πίσω στις μέρες της νιότης.


Τρίτη, 16 Απριλίου 2013







Επικαιρότητα και άλλα τινά!!
Από τη στήλη Μέρες Ραδιοφώνου με τη Σέβη
στη διαδικτυακή Σελίδα Βιβλίο και παλιά Δαντέλα



ΜΕΡΕΣ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟΥ
Η εκπομπή που κάθε Σάββατο,μας φέρνει κοντά στο
Παλιό,αγαπημένο ραδιόφωνο από τον σταθμό
της σελίδας Βιβλίο και Παλιά Δαντέλα
που εκπέμπει στους 0,000 μεγάκυκλους=άπειρο!!!!
Στο μικρόφωνο-πληκτρολόγιο
Η Σέβη Τηλιακού.

Φίλες και Φίλοι αγαπημένοι,
Καλησπέρα κι’ απόψε,ένα ακόμα σαββατόβραδο που εύχομαι να το γεμίσετε
με ώρες χαλάρωσης,ξεκούρασης, συντροφικότητας και ζεστής,φιλικής επικοινωνίας.
Γι’ απόψε,είχα στο μυαλό μου,ένα άλλο θέμα- και ένα άλλο κείμενο.
Όμως, ένα συγκλονιστικό χρονικό που είδα από την ΕΤ 1 στην αρχή της εβδομάδας,
στα πλαίσια του «αφιερώματος» στο 40,μ’ έκανε ν’ αλλάξω γνώμη. Αυτές οι συνε-
χούς ροής  εκπομπές, με αρχειακό υλικό από τα χρόνια της Ναζιστικής κατοχής,θα συνεχιστούν μέχρι τις 31 Οκτωβρίου. Αν δεν το έχετε υπ’ όψιν σας, μεταδίδονται
κάθε μέρα από τις 5 το απόγευμα και φέρνουν μπροστά μας εικόνες που ραγίζουν καρδιές και μάτια.Εικόνες φρίκης στο επισόδειο της περασμένης Δευτέρας,από το 1941 τη χρονιά της μεγάλης πείνας. Τότε που οι άνθρωποι σωριάζονταν άψυχοι στους δρόμους από την ασιτία.Τότε που τα παιδιά με τα σκελετωμένα κορμάκια και τις
πρησμένες κοιλίτσες άφηναν την τελευταία τους ανάσα,εκλιπαρώντας με μάτια γεμάτα απορημένο παράπονο,για μια σταγόνα ζωής.
Εμείς που πονέσαμε και κλάψαμε,βλέποντας τις εικόνες των λιμοκτονούντων παιδιών
της Μπιάφρα,της Ουγκάντα και άλλων χωρών του λεγόμενου Τρίτου Κόσμου,θυ-
μάτων επίσης των ατελείωτων και γενοκτόνων πολέμων,δεν ξεχνάμε  πως 900.000
περίπου Έλληνες –ανάμεσά τους εκατοντάδες χιλιάδες παιδιά μας, εξοντώθηκαν από  
την Πείνα και τα εκτελεστικά αποσπάσματα στα χρόνια της Γερμανικής Κατοχής. Όχι δεν θα την πω ναζιστική,Γερμανική θα την πω εκείνη την κατοχή.Γιατί και σήμερα,μέσα στη χλαπαταγή των ρηχών αλλά μεθοδευμένων δηλώσεων,των «κόκκινων γραμμών»,των απειλών,των φωνασκιών της δήθεν «αντίστασης» των κυβερνητών μας ντόπιων και εισαγόμενων,έχω την οδυνηρή εντύπωση –όπως και πολλοί από σας φαντάζομαι- πως πάλι μια Γερμανική κατοχή ζούμε- άτυπη ίσως(ακόμα),κατοχή πάντως.
Τα παιδιά μας λιποθυμούν στις σχολικές αυλές,, πάνε με τα πόδια στο σχολείο γιατί
δεν μας «επιτρέπεται» να ξοδέψουμε για τη  μεταφορά τους κι’ όπου νάναι πιάνουν στα βόρεια,τα κρύα ,τα χιόνια κι’ οι βροχές,τα φάρμακα για όσους υποφέρουν έχουν φτάσει να θεωρούνται είδος πολυτελείας,οι χαμηλοσυνταξιούχοι ,τα περήφανα γηρα-
τειά   μας, ψάχνουν στις πεταμένες παλέτες των λαικών αγορών για λίγα μαραμένα
φύλλα μαρουλιού και κανένα παραγινωμένο φρούτο,τα συσσίτια και οι ουρές για ένα πιάτο μαγειρεμένο φαγητό δίνουν και παίρνουν,άνθρωποι αυτοκτονούν,η ανερ-
γία και η ανέχεια μαστίζουν τον πληθυσμό,τα όνειρα πέταξαν σαν αποδημητικά πουλιά,για μιαν άνοιξη που εμείς μάλλον θ’ αργήσουμε πολύ να την ξαναδούμε.
Όταν το σπιτικό σου άλλος το διαφεντεύει,παύεις να είσαι νοικοκύρης.Όταν άλλος διαφεντεύει τη χώρα σου κι’ εσύ το επιτρέπεις, παύεις να έχεις και χώρα. Σε τι διαφέρει λοιπόν η τότε κατοχή από την τωρινή; Μόνο τα εκτελεστικά αποσπάσματα
λείπουν. Λείπουν; Μη λέω και μεγάλη κουβέντα- κι’ απ’ αυτά έχουμε ,μόνο που προς
το παρόν μας εκτελούν με μέτρα,όχι με σφαίρες.
Πριν από είκοσι-εικοσιδύο χρόνια,τότε δηλαδή που γράφτηκε το κείμενο που θα διαβάσετε παρακάτω,όπως χρόνια πιο πριν και για πολλά χρόνια μετά,
τα παιδιά μας ήταν το επίκεντρο της ζωής και των ονείρων μας,σε σχέση με το πώς θα τα μεγαλώσουμε,θα τα μορφώσουμε ,θα τους αγοράσουμε το καλύτερο φιρμάτο ρούχο και τ’ ακριβότερα αθλητικά παπούτσια,την ακριβότερη και πιο ΙΝ σχολική τσάντα, όλοι στο τριπάκι του κοινωνικού ανταγωνισμου,για να μη διαφέρουν σε τίποτε τα δικά μας παιδιά,από τα παιδιά των άλλων. ΄Αλλοι λιγότερο,άλλοι περισσότερο,είχαμε πάντως  μια οικονομική επιφάνεια,που μας επέτρεπε να τους κάνουμε τα χατήρια , προβάλλοντας συχνά,μέσω αυτών ,το «πολύτιμο» κοινωνικό μας προφίλ. Φτάναμε στο σημείο να τα κακομαθαίνουμε ,να τους δείχνουμε ένα κόσμο όπου όλα ήταν εφικτά κι΄όλα επιτρέπονταν. Είχαμε ακόμα τη δουλειά μας σίγουρη, το μισθό μας στο ακέραιο και τακτικά κάθε μήνα,οι «σπατάλες» μας κυρίως για τα παιδιά μας,ήταν η «απόδειξη» πως είμασταν γονείς που νοιαζόμασταν γι’ αυτά. Αποφεύγαμε επιμελώς να τους πούμε την «αλήθεια». Πως η ζωή,δεν είναι πάντα χρωματισμένη με χρυσαφί,λευκό και ρόδινο.Μπορεί,απ΄τη μια μέρα στην άλλη,να γίνει γκρίζα ή μαύρη-κατάμαυρη.΄Ασε λέγαμε,παιδιά είναι,ας χαρούνε τώρα κι’ αύριο,αν πέσουν σε βάσανα θα βρουν το δρόμο μόνα τους-κανένας δεν χάνεται!Δεν τα προετοιμάσαμε δηλαδή κατάλληλα ώστε να υποψιαστούν τουλάχιστον, τι θα μπορούσε να επιφυλάσσει η ζωή γι’ αυτά…και για μας τους ίδιους.

Και τώρα; Τώρα,εν μέσω μιας κρίσης που κάποιοι με ισχυρό το γνώθι σ’ αυτόν  για τα πεπραγμένα τους την περίμεναν , κάποιοι άλλοι πάλι, αφελείς και ασφαλείς μέσα  
στη μακαριότητά τους όχι,μας πνίγουν οι τύψεις και οι ενοχές,η πικρία και το παράπονο γιατί πολλοί από μας, δεν μπορούμε πια, μαζί με το γλυκό φιλάκι μας την ώρα του ξεπροβοδίσματος για το σχολείο,να τους βάλουμε στη σχολική σάκκα το κολατσό με το ζαμπόν-τυρί ή το αντίτιμο της τυρόπιττας την ώρα του διαλείματος.Εν μέσω «σαρκοβόρας» κρίσης,αρκούμεθα αναγκαστικά,στα φτηνά ρουχαλάκια,στις ευκαιριακές αγορές και τρέμουμε στην σκέψη πως η αγκαλιά μας δεν θα είναι αρκετή για να τα ζεστάνει το χειμώνα που έρχεται,αφού το πετρέλαιο θέρμανσης,ανέβηκε σε τιμές χρυσού ,οι ηλεκτρικές σόμπες εκτινάσσουν το λογαριασμό της ΔΕΗ ,τα ξύλα,καλά είναι τα τσαμένα αλλά δεν έχουμε όλοι τζάκι ,και το καλοριφέρ…. που ανέκαθεν ξεσήκωνε  στις πολυκατοικίες ομηρικούς καυγάδες σε σχέση με τις ώρες λειτουργίας του που οι κρυουλιάρηδες τις ήθελαν περισσότερες ενώ οι θερμόαιμοι κι’ όσο πατά η γάτα σφιχτοχέρηδες επέμεναν στις λιγότερες ,αφού με 15 βαθμούς μέσα στο σπίτι «γύριζαν με το φανελάκι»-τέτοια κάψα!!
Αυτό λοιπόν το καλοριφέρ,θα είναι πια για τους περισσότερους από μας,μια  «ζεστή» ανάμνηση από το παρελθόν!!
Ποιος φταίει που φτάσαμε ως εδώ;
Λίγο-πολύ,όλοι  εμείς !!!
ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΑ ΙΔΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ!!!Που τα ρίξαμε ξαφνιασμένα κι’ ανέτοιμα, στις κακουχίες –σωματικές και ψυχικές,θύματα της δικής μας (πολιτικών και πολιτών),αδικαιολόγητης αμεριμνησίας.
Και με το γνωστό «αμαρτίαι γονέων παιδεύουσι τέκνα», θα σας ευχηθώ καλή συνέχεια,καλή ανάπαυση το σαββατοκύριακο και μ΄ένα μεγάλο ευχαριστώ που
βρεθήκατε  κι’ απόψε κοντά μου,θα σας αφήσω να διαβάσετε ,πώς σκεφτόμουν για τα παιδάκια μας πριν από 22 χρόνια,θυμίζοντάς σας φίλες και φίλοι μου,πως  ό,τι σας παραθέτω κάθε Σάββατο βράδυ δεν είναι παρά η καθαρά προσωπική μου γνώμη και άποψη.Μπορεί να συμφωνείτε μπορεί και όχι,γι’ αυτό αφήνομαι στην επιεική κρίση και κριτική σας.
Άλλωστε,δημοκρατία και ελευθερία του λόγου έχουμε –πιστεύω- ακόμα!!΄Ετσι τουλάχιστον μας λένε!
Σας γλυκοφιλώ!
ΠΑΡΤΕ ΜΕ ΣΤΑ ΣΟΒΑΡΑ!
Παρασκευή 13 Οκτώβρη  1989

Τέτοια…παιδάκια!!

Τα παιδιά,είναι παίδεμα,λέει ο λαός μας.
Λέει επίσης, δεν έχεις παιδιά,έχεις ένα καϋμό,έχεις παιδιά,έχεις χίλιους-κάτι τέτοιο τέλος πάντων!
Παιδάκια λοιπόν!Παιδάκια του έρωτα-παιδάκια νόμιμα και παιδάκια παράνομα- παιδάκια του πάθους,του λάθους ή της σύμπτωσης-είναι αυτά που λέμε,ο Θεός τα δίνει και τι να κάνουμε κι’ ας έχουμε άλλα δέκα!
Τέτοια παιδάκια!Παιδάκια του σωλήνα,παιδάκια αγέννητα,παιδάκια έκθετα,παιδάκια
άσπρα,μαύρα,κίτρινα,κόκκινα (μπλε δεν υπάρχουν-προς το παρόν.)
Παιδάκια που είναι το κέντρο του σύμπαντος –τουλάχιστον του εντός βεληνεκούς μας σύμπαντος.Γιατί..μπορεί να μιλάμε για πολιτισμό του μέλλοντος,για περαιτέρω τεχνολογική ανάπτυξη,για διαπλανητικές κατακτήσεις…πού ποντάρουμε όμως για όλα αυτά; Σ’ένα παιδί! Ένα παιδί που θα πάρει αύριο τη σκυτάλη και θα τρέξει τη διαδρομή από’ κει που την αφήσαμε’μεις!Αυτό τουλάχιστον ελπίζουμε.

Ελπίδα μας λοιπόν κι’ επένδυση μέλλοντος,ένα παιδί που αν ΔΕΝ υπάρξει,δεν θα υπάρξει και «αύριο»-πάει και τελείωσε!
Αυτό το παιδί λοιπόν, που είναι και το κέντρο του σύμπαντος κόσμου,εμείς,αντί να το βλέπουμε σαν θείο δώρο,το παίρνουμε σαν δεδομένο. Αντί να συνειδητοποιήσουμε ότι αυτό το πλάσμα μας δόθηκε με κάποιες προϋποθέσεις-δηλαδή με την υποχρέωση να το βοηθήσουμε να μεγαλώσει μ’ ένα σώμα υγιές κι’ ένα νου υγιή,να το μορφώσουμε,να το προσανατολίσουμε χωρίς περιπλανήσεις και παραπλανήσεις,χωρίς υστεροβουλίες,να το αφήσουμε ν’ αποκτήσει ακόμα και μέσα από τα λάθη του,την πείρα και τις εμπειρίες του για να το αποδώσουμε ολοκληρωμένο άτομο στον κόσμο για τον οποίο προορίζεται,εμείς,αντί για όλ’ αυτά ,
το βλέπουμε σαν κτήμα, δικαίωμα και προσωπική μας υπόθεση.
Το παιδί ΜΟΥ,λέμε!Ο γιος ΜΟΥ! Η  κόρη ΜΟΥ! Αυτό το ΜΟΥ,είναι που τα χαλάει
όλα. Γιατί,όσο έχει να κάνει με τα τρυφερά μας αισθήματα,πάει καλά. Όταν όμως ενδύεται την έννοια της ιδιοκτησίας,τότε αλλάζει και τον ρουν της Ιστορίας.Μέχρις εκεί!!!
ΜΟΥ μοιάζει το καμάρι ΜΟΥ!Ο διάδοχός μου!Ο ίδιος ΜΟΥ ο εαυτός!
Ένα κομμάτι του εαυτού μας,ναι!Αφού είναι σάρκα απ΄τη σάρκα μας και αίμα από το αίμα μας.Ο ίδιος ο εαυτός μας όμως…όχι βέβαια!Ο εαυτός ΤΟΥ είναι,ο δικός ΤΟΥ
εαυτός.
Γιατί πρέπει σώνει και καλά να μας μοιάσει το παιδί;Στα χούγια,τη νοοτροπία εννοώ
γιατί τα υπόλοιπα βέβαια,είναι καθαρά θέμα χρωμοσωμάτων. Γιατί πρέπει το παιδί μας να είναι κατ’ εικόνα και  ομοίωσή μας; Συντηρητικοί εμείς,συντηρητικό θέλουμε και το παιδί μας!Και μη μου πείτε ,όχι! ΄Όλα εκείνα τα «πάει χάλασε η νεολαία» ή «αυτά τα νέα παιδιά…τίποτε δεν σέβονται»- τι άλλο είναι από ένα συντη-
ρητισμό που ε π α ν α σ τ α τ ε ί ,άλλοτε ήπια και άλλοτε δραματικά γιατί κ ά π ο ι ο ι
τον αγνοούν ή τον πετούν στο καλάθι των αχρήστων;
Λατρεύουμε τα μπουζούκια εμείς, μπουζουκολάτρης πρέπει ν΄αποδειχθεί και το παιδί μας.Γι’ αυτό,συχνά-πυκνά,το σέρνουμε μαζί μας από κοντά,στα νυχτερινά κέντρα και τις ταβέρνες μετά μουσικής- μήπως και μας ξεφύγει και βγει απ’ το δικό μας λούκι.
Αντιπαθούμε το ροκ εμείς,υποχρεούται να τ’ αντιπαθήσει και το παιδί-ή έστω,υπο-χρεούται να μην ακούει παρουσία μας ,αυτή τη μουσική «γι’ αγρίους».
Ποδοσφαιρόφιλοι εμείς,φανατικός της μπάλας και το παιδί για νάναι άξιο τέκνο μας,
Νοικοκυρά και καλή μαγείρισσα η μαμά,ντροπή η κόρη να μη ξέρει να βράσει έν’ αυγό και να σουτάρει τις κάλτσες της κάτω απ΄το κρεβάτι.Υπερβάλλω; Για κρυφοκοιτάξτε ή κρυφακούστε πίσω από μερικές πόρτες και θα δείτε τι θα βγάλει η στατιστική!

Αυτή η διάθεση πολλών από μας να φέρουμε το παιδί στα δικά μας μέτρα,μας κάνει τελικά πολύ εγωϊστές και καταπιεστικούς. Δυνάστες καμιά φορά. Κατά βάθος ,οι παιδαγωγικές μας απόψεις,μ’ όλη την καλή μας διάθεση για βελτίωση,έχουν μείνει κ’απου ανάμεσα  στην εποχή της γιαγιάς και της μαμάς μας. Κι’ ας ισχυριζόμαστε πολλές φορές το αντίθετο γιατί μας αρέσει να δείχνουμε προς τα έξω ότι πάμε ασσορτί με την προοδευτική εποχή μας. Εσείς που έχετε  μια κάποια ηλικία,θυμάστε μήπως πώς γούρλωνε τα μάτια η μαμά για να επιβάλει την τάξη και την άποψή της;
Θυμάστε εκείνα τα «όταν τρώνε δεν μιλάνε» ή «όταν συζητούν οι μεγάλοι,οι μικροί δεν ανακατεύονται..και δεν διακόπτουν»!
Θυμάστε που όταν πηγαίνατε επίσκεψη,σας στήνανε σαν στυλιάρι σε μια καρέκλα κι’ αλίμονό σας αν κουνούσατε; Αν σταυρώνατε και τα χεράκια στην ποδιά,είσασταν το παιδί-άγγελος!
Για θυμηθείτε, τολμούσατε να μιλήσετε στη μαμά και το μπαμπά στον ενικό; Και μη μου πείτε «ε,καλά,αυτά πάνε πια σήμερα,αλλάξανε τα πράγματα». Τι λέτε καλέ!
Νομίζουμε πως αλλάξανε ή σωστότερα,αλλάξανε όσα θ’ αλλάζανε έτσι κι’ αλλιώς
αφού δεν μας έπαιρνε να τα κρατήσουμε όπως ήταν και δεχτήκαμε αναγκαστικά τα καινούρια-ενώ κάπου στο βάθος,πολλοί δεν τ’ αποδεχτήκαμε. Κάτι σαν τις δ η μ ο- κρ α τ ι κ έ ς  εκλογές που προκηρύσσουν οι απανταχού της Υφηλίου δικτάτορες όταν
τους παίρνει ο λαός αμπάριζα. Ή σαν το σκοινί που υποχρεωτικά τ’ αφήνουμε λίγο λάσκα,γιατί το ζωντανό πούχουμε δεμένο,τσίνισε και πάει να μας πνιγεί!
Εντάξει,εντάξει-χοντρά παραδείγματα,δε λέω…αλλά είναι αλήθεια πως τη δικαίωσή μας,τη ζητάμε ακόμα σε μεγάλο βαθμό,μέσα από την επιβολή της εξουσίας μας στα παιδιά μας.
Στρατιώτες ,τους έχω κάνει,λέει η καλή μαμά και καμαρώνει για τα πειθαρχημένα παιδάκια της.Όχι!΄Ας αφήσουμε τα παιδιά,να πάρουν αέρα.Στρατιώτες,όπως μερικοί γονιοί το εννοούν,θα τους κάνει αύριο ή μεθαύριο η μαμά Ελλάς-αν τα καταφέρει κι’ αυτή! Εμείς,ας τα κάνουμε ανθρώπους-πολίτες που θ’ ανασαίνουν με βαθειές
εισπνοές κι’ όχι με κοφτές,κοντές αναπνοές.

Αυτά που λέτε!Μη καταδυναστεύετε λοιπόν τα παιδάκια σας αλλά ούτε και ν’ αφήσετε να σας πάρουν από κάτω!Να σας καθήσουν δηλαδή στο σβέρκο. Πέρα
απ’ το ότι αν επιτρέψετε κάτι τέτοιο προδίδετε τον Ποιητή που λέει πως
«του Έλληνος ο τράχηλος ζυγόν δεν υπομένει» (και της Ελληνίδος λέω εγώ),πέρα απ’ αυτό λοιπόν,τα βάρη στο σβέρκο,κάνουν κακό!Κακό στη σπονδυλική στήλη γιατί την
αναγκάζουν να κάμπτεται αφύσικα,κακό γιατί περιορίζουν το οπτικό σας πεδίο και σας αναγκάζουν να κοιτάτε διαρκώς χ α μ η λ ά – κάτω!!Και ως γνωστόν,ο ορίζοντας,είναι κατ’ ευθείαν εμπρός,πάνω και πλάγια. Μην αφήνετε λοιπόν βάρη στο
σβέρκο ,ακόμα κι’ αν πρόκειται για τα βάρη των αξιαγάπητων παιδιών σας. Μεταθέστε τα στους ώμους.Ε κ ε ί, είναι η σωστή τους θέση, για να μπορέσετε να τ’ αντέξετε,χωρίς φυσικές φθορές και ζημίες. Απόδειξη γι΄αυτό που σας λέω,είναι πως κι’ οι μπόντυ-μπίλντερς…ξέρετε εκείνοι οι σούπερ-φουσκωτοί που η περίμετρος του
μπράτσου τους φτάνει τα 56 εκ., και του μηρού τα 75-80- μη γελάτε,και λίγα σας λέω-,αυτοί λοιπόν,για ν’ αναπτύξουν τους μυς των ώμων,τους δικέφαλους και τους ραχιαίους, στους ΩΜΟΥΣ βάζουν τη μπάρα-ΟΧΙ στο σβέρκο.Αυτό να κάνετε κι’ εσείς!Η πλάτη και οι ώμοι,όταν είναι καλά γυμνασμένοι,αντέχουν! Ο σβέρκος δεν αντέχει!!
Τώρα,θα μου πείτε…έπιασες τα δύο άκρα!Μας είπες για τους γονείς δυνάστες απ΄τη μια και τους γονείς πέσε πίτα να σε φάω,απ΄την άλλη.Υπάρχει κι’ η μέση οδός!
Αμ, δεν υπάρχει ή κι’ αν υπάρχει,οι περισσότεροι δεν την έχουμε βρει ακόμα.Κι’ αν
νομίζετε πως τα άκρα,δηλαδή τα ακραία σημεία,είναι δύο,κάνετε λάθος. Αυτό ισχύει για την ευθεία γραμμή. Στην περίπτωση των γονιών,κι΄όχι μόνο των Ελλήνων,τα ακραία σημεία είναι τόσα,που φοβάμαι πως και οι ειδικοί περί το θέμα,δεν έχουν καταφέρει να τα εντοπίσουν ΟΛΑ!
Υπάρχει π.χ.,μια άλλη α κ ρ α ί α  κατηγορία γονιών. Κατηγορία γονιών πιο συμπαθής,ως προς το κοινωνικό της πρόσωπο θα μπορούσα να πω,αλλά εξ ίσου
καταστροφική,στην ακρότητά της. Είναι η κατηγορία των γονιών,που μεγαλώνουν τα παιδιά τους «με το σταυρό στο χέρι».΄Ανθρωποι έντιμοι οι ίδιοι,υπομονετικοί, υποχωρητικοί,ανεξίκακοι,θεοσεβούμενοι,χωρίς πάθη και εμπάθειες,γαλουχούν τα παιδιά τους με τα διδάγματα του Ευαγγελίου,φτάνοντας κι’ αυτοί στα άκρα.
«Σε χαστουκίζουν,γύρνα και τ’ άλλο μάγουλο!Αγάπα τον πλησίον σου,όποιος κι’ ό,τι κι’ αν είναι.Μη σηκώσεις χέρι σε άνθρωπο.Νάσαι ολιγαρκής,νάσαι ταπεινός,νάσαι εγκρατής»-κι’ όλα αυτά τα υπέροχα και ρωμαντικά,που μακάρι να μπορούσαμε να τα κάνουμε όλοι μας,τρόπο ζωής. Δεν μπορούμε όμως. Κι’ έχω την εντύπωση πως κι’ ο Κύριος ημών, όταν έδινε τόσο απόλυτα τις Δέκα Εντολές, τόξερε πως δεν θα μπορούσαμε να τις τηρήσουμε. Ήξερε,πως όσα περιθώρια δεν έδινε Εκείνος,θα τα παίρναμε από μόνοι μας.Η φύση μας η ανθρώπινη,είναι τέτοια.Απόλυτος λοιπόν Εκείνος για να είναι η απόκλισή μας από το αρχικό ζητούμενο όσο το δυνατόν μικρότερη. Εμείς,σαν γονείς,ας μην είμαστε απόλυτοι-γιατί κινδυνεύουμε να ρίξουμε τα παιδιά μας ,πρόβατα στους λύκους.Τους λύκους που πάντα θα υπάρχουν,όπως υπήρχαν κι’ από πάντα.Τους λύκους που πρέπει να τους κυνηγήσουμε- και που δεν τους κυνηγούν τα πρόβατα αλλά λαγωνικά κυνηγιάρικα,με οξυμένες τις αισθήσεις,
με ξύπνιο μάτι ,με γνώση και επίγνωση του κινδύνου-άρα σ’ ετοιμότητα για άμυνα
ΚΑΙ επίθεση-αν χρειαστεί.΄Ετσι είναι ο κόσμος μας ,τί να κάνουμε!Η πάλη κι’ η διεκδίκηση είναι μέσα στη ζωή μας-κι’ αυτό πρέπει να το μαθαίνουμε απ΄την κούνια μας και να το μαθαίνουμε και στα παιδιά μας.
 Θα ξαναγυρίσω στα παιδικά μας χρόνια,δικά σας και δικά μου για να θυμηθώ εκείνο το δίσκο με τις λιχουδιές που μας βάζανε κάτω απ΄τη μύτη στις επισκέψεις. Εμείς απλώναμε όλο λαχτάρα το χεράκι κι’ η μαμά,μας προλάβαινε: ΜΟΝΟ ΕΝΑ! Γιατί
πίστευε,πως αυτό επέβαλλε η καλή μας ανατροφή.Δεν είμασταν λιμάρηδες εμείς- είχαμε και στο σπίτι γλυκά.Ναι,είχαμε. Εκείνη την ώρα όμως θέλαμε ακόμα ένα ΄
ή ακόμα δύο!Γιατί δηλαδή έπρεπε ν΄αρκεστούμε στο ελάχιστο; Ο άνθρωπος,χωρίς να είναι λιμάρης,θέλει συνήθως κ ά τ ι  παραπάνω απ’το απολύτως απαραίτητο .
Αφήστε το παιδί λοιπόν να πάρει απ΄το  «δίσκο» και δεύτερο και τρίτο γλυκό.Μάθετέ το να το ζητάει μόνο του,αν το θέλει,το δικαιούται και ΔΕΝ του το προσφέρουν!
Τώρα βέβαια,αν το δείτε αφού φάει όσο φάει,ν’ αδειάζει το υπόλοιπο περιεχόμενο του «δίσκου» στις τσέπες του….ε! κάτι δεν του έχετε εξηγήσει σωστά! Ξαναδοκιμάστε!!
Με ά λ λ α  λόγια!!!
 Σ.Τ.